Brand meester!

©Lisanne Hakkers

Podcasts zijn audio-bestanden die je kunt beluisteren op je smartphone. Op elk gewenst ogenblik kun je luisteren naar duizenden programma's van over de hele wereld. Van hoorspelen tot interviews, van unieke verhalen tot bijzondere reportages. Ik mag er graag naar luisteren, vooral 's nachts. Ik ben met name gek op 'storytellers', mensen zoals jij en ik, die vertellen wat hen overkomen is.
De podcast 'de brand in het landhuis' kwam ik in een aanbevelinglijstje tegen op het internet.
Het is een zesdelige serie van Simon Heijmans. Spannend. Mooi gemaakt. Waargebeurd. Luisteren, als je de kans krijgt!

• • Aan:

• • Waarde Simon! Zondagmiddag, onze huiskamer te Zutphen. Mijn man en ik zitten aan tafel nog altijd in 'pyama', schuin tegenover elkaar. In het midden een standaard met mijn smartphone. En we luisteren naar De Brand in het Landhuis. We genieten. En ik geniet dubbel, want ik heb serie al in zijn geheel gehoord. Nu houd ik te pas en te onpas een complimentenblog bij en voel dat het weer eens tijd wordt er een uit te delen. Voor U. Ook voor alle overige medewerkers natuurlijk. Mag ik de afbeelding van de podcast gebruiken ter illustratie? In ieder geval, dacht ik gelijk in de laatste aflevering, zou die Mastboom Brosens stichting ook zo'n mooie podcast opleveren? Dat zou me wat zijn. Hoe dan ook, dank dat u deze podcast in de wereld heeft gebracht en met vriendelijke groet,

Beste Carien,

Voor een complimentenblog mag het logo uiteraard gebruikt worden! Mocht het mogelijk zijn dan is het fijn om Lisanne Hakkers te benoemen voor het ontwerp. 

Dank voor de complimenten! 

Met vriendelijke groeten,

Simon

Illustrator Luis Mendo

©Luis Mendo

Hello, 

I read the Volkskrant Magazine (the Netherlands), in which I see your illustrations of cities (like Malaga, etc.). I just want to make you a compliment for your way of working, fast, thoughtful and with enough details to enjoy them for a while. Just want to make you my compliments!

greetings,

Hallo Carien

Wat een lief mailtje! Veel dank en heel blij dat je mijn werk leuk vindt. Het is ook heel leuk om te doen, ook sommige steden zijn soms lastig te tekenen op afstand…

In ieder geval, veel dank, en veel leesplezier

Luis Mendo

Jahaaaa.... Nee!

Humor en positiviteit in dit spotje van de overheid. De campagne zeg nee tegen alcohol op televisie vind ik erg grappig en effectief (die waarin er eerst door een aantal mensen: jahaaa wordt gezegd en uiteindelijk nee - tegen alcohol). Dus hierbij een compliment voor de bedenkers en makers van dit spotje. 

https://www.youtube.com/watch?v=qEccp6DWxlc

Dank u voor het compliment over het spotje voor de campagne tegen alcohol. 

Ik neem aan dat het een spotje is van de campagne Nix 18. 

Ik heb uw bericht doorgestuurd naar het ministerie van Volksgezondheid, 

Welzijn en Sport. Dat ministerie is verantwoordelijk voor deze campagne. 

Als het ministerie naar aanleiding van uw bericht aanvullende informatie wenst, 

neemt de betreffende afdeling contact met u op.

Ik dank u nogmaals voor het aardige compliment. Mocht u nog verdere vragen
hebben, dan kunt u contact opnemen met Informatie Rijksoverheid via het
contactformulier, bellen met 1400 of uw vraag stellen via @Rijksoverheid.

Met vriendelijke groet,

Lies Kerkhoff
Publieksvoorlichter Informatie Rijksoverheid

American Dream

https://drentsmuseum.nl/nl/tentoonstellingen/american-dream

E-mail aan het Drents Museum:
Afgelopen week heb ik de expositie American Dream bezocht. Een geweldige ervaring. Niet alleen door de getentoonstelde werken en de opzet (tijdlijn, playlist), maar ook door het ontbreken van suppoosten op elke hoek en afschermende lijnen/hekjes die men wel eens tegenkomt in musea. Dit heb ik als een enorme vrijheid ervaren. Men kon dicht bij de werken komen om ze tot in detail te bestuderen als men dat wou. Ik vind dit zeer respectvol jegens mensen, vooral in deze 'big brother is watching you' tijd. Dus hierbij een pluim voor deze opzet!


E-mail terug:

Beste Carien,

Hartelijk dank voor je mail en het compliment. Erg fijn om te lezen dat je de tentoonstelling en de opzet zo positief hebt ervaren.

Plus dat je de moeite hebt genomen dat aan ons te laten weten.

Ik zal je mail ook naar onze collega's van de beveiliging doorsturen.

Met vriendelijke groet en graag tot ziens,

Ellen ter Hofstede 

Hoofd Publiek | Public Affairs 

Sounds of Silence

In de krant stond een advertentie van het CODA museum in Apeldoorn. Het betrof de aankondiging van de tentoonstelling Sounds of Silence, waarin het thema stilte wordt verbeeld door allerlei kunstenaars. Schilderijen, films, objecten, fotografie, textiele objecten. Gisteren ben ik gaan kijken. Fantastische ervaring. 
Wegens succes verlengd tot 1 februari 2015. Gaat dat zien!

©C.v.Hest

http://www.coda-apeldoorn.nl/tentoonstellingen/coda-museum/sounds-of-silence/



Geachte meneer van der Beek,

Gisteren heb ik de tentoonstelling Sounds of Silence bezocht, die onder uw leiding tot stand kwam. Graag wil ik u hierbij complimenteren voor de samenstelling van de tentoonstelling. Ik heb er bijzonder van genoten en ben geheel geïnspireerd weer naar huis gegaan.

Met vriendelijke groet,

Carien van Hest

Chocoladedrop

Tony Chocolonely, wie kent dit merk chocolade niet? Deze firma strijdt ervoor dat in de chocoladebranche elke partij krijgt waar die recht op heeft. Dat is namelijk niet vaak het geval. Om deze ongelijkheid te benadrukken is de Tony reep niet verdeeld in rechte stukjes, maar kriskras door elkaar. Erg inventief.

Nu hebben ze onlangs nieuwe smaken ontwikkeld, waaronder melkchocolade & drop. Toen ik vorige week deze reep kreeg en bekeek, vroeg ik me af hoe dat smaken zou. Nou, allemaal naar de winkel, want wat is deze variatie lekker! 



(via de mail) 

Beste Tony's,

Wat is die chocolade GODDELIJK, melk en drop

Hij is op. En dat is maar goed ook. Voor het moment :-)

Heel erg bedankt voor deze ultieme smaakcombinatie

en voor jullie voortrekkersrol op het gebied van mens & milieu in de chocoladebranche.

Hulde!

Antwoord:

Hi Carien,

Bedankt voor je mailtje, daar worden we blij van J

Bij ons is de drop nog niet op (wel bijna), dus je kunt nog een voorraadje inslaan.

Fijne dagen!

Met vriendelijke chocogroet,

Maudi Admiraal

Kaartkunst

Soms zie je kunstige kunst, waarvan je denkt: hoe kòm je er op.
Dat had ik nu bij het werk van Edward Fairburn. Hij tekent gezichten in landkaarten. Beide krijgen daardoor een bijzondere meerwaarde. Schitterend om te zien.
Hier is Ed's website

©Ed Fairburn

(op FB):
Your 'facial maps' are brilliant, my compliments!

2013

Het is volbracht, het jaar is om. Mijn voornemen voor 2012 - iedere dag een compliment uitdelen - heb ik trouw uitgevoerd. Daar ben ik best een beetje trots op. Heel soms was ik een (klein) dagje te laat en toen ik op vakantie was in het buitenland zonder internet heb ik het opgelost door een muziektiendaagse te maken die ik van tevoren kon inplannen. Ik heb veel leuke reacties gekregen en mijn blog creëerde positieve energie. Er waren mensen die het complimentjes geven overnamen, dat vond ik helemaal leuk.
Is het gedaan met aardige dingen zeggen? Nee, maar iedere dag zal ik het niet meer doen. Gewoon, zoals het uitkomt. Hebben jullie iets waarover je je positief wilt uitlaten, mail me dan, dan zal ik onder jouw naam het compliment maken (carienvanhest @ gmail.com).

Alle volgers van dit weblog: bedankt voor het lezen van mijn berichtjes. 
Mijn wens voor jullie in 2013 is

Geluk, liefde, gezondheid
Veel frisse lucht
Bolle zeilen
En de wind in je rug

Gelukkig nieuwjaar!


Carien

P.S. En natuurlijk een compliment voor Eirik Solheim, voor het bovenstaande filmpje.

Raak

Complimenten aan bovenstaande deelnemers in het filmpje voor hun openhartigheid.
De laatste dag van het jaar. Er is weer veel (niet) gebeurd. Veel is alweer vergeten. Maar ik hoop dat de lezers van dit blog ook fijne en bijzondere herinneringen bewaren aan 2012. 

Redding (2)

Een Nederlands zeilschip heeft, midden op de Atlantische Oceaan, een Duitser gered. De 65-jarige man dobberde al twee weken stuurloos rond in zijn zeilschip, zo meldden opvarenden van het Nederlandse schip de 'Tres Hombres' zaterdag.

De Duitser had een noodsignaal uitgestuurd, maar werd in eerste instantie niet gevonden. Uiteindelijk wist hij, net voordat de Tres Hombres de zoektocht staakte, radiocontact te maken. Hij bleek al twee weken lang rond te dobberen met een gebroken roer.
De man werd op Tweede Kerstdag gered en was uitgeput. Zijn zeilschip wordt voorlopig door de Tres Hombres op sleeptouw genomen.

©Tres Hombres

(via email)

Zeer geachte bemanning,

Op een nieuwssite las ik over de redding van een Duitse man die al twee weken ronddobberde op de oceaan.

Wat een geluk dat hij gevonden is en dat hij door jullie op sleeptouw genomen is. Daarvoor mijn complimenten.

Om dit mooie bericht te vieren, ga ik zodra ik in Zieuwent ben (ik woon in de Achterhoek) jullie chocolade kopen!

Met vriendelijke groet,

Geschiedenis

Hasard Cheratte - een verlaten mijn in België (©CvH)

Verlaten plekken - abandoned places - hebben juist doordat er niemand meer is, aantrekkingskracht voor sommigen. Vooral fotografen komen er graag. Rondlopen in een oud ziekenhuis, een fabriek, een mijn of een kasteel, om maar wat plaatsen te noemen, heeft iets magisch. Alsof je teruggaat in de tijd. Je vraagt je af wat er gebeurd is en waarom dit gebouw niet meer functioneert. Soms lijkt het alsof mensen er van de ene op de andere dag weg zijn gegaan en zie je daar nog sporen van. Een losse werkschoen bijvoorbeeld, of een notitieboek met werkopdrachten. De natuur krijgt de vrije hand om binnen te dringen, scheuren in meuren en vloeren geven ruimte voor plantengroei. Zo zie je dat alles maar tijdelijk is. Er zijn veel websites over dit onderwerp. Een ervan wil ik je laten zien:

abandoned places

Geachte Henk,

Als fotografe van verval, industrie e.d. bezoek ik graag websites van 'verlaten plaatsen'. Zo ook de uwe.

Het ontwerp van de website sluit prachtig aan bij het onderwerp en de tours laten schitterende foto's zien. Daarvoor mijn complimenten!

Met vriendelijke groet,

(via e-mail)
Bedankt voor je fijne mail, Carien!

Gids

Crisis gevolgd door bezuinigingen. Eerst in het groot, dan in het klein. Dus overbodige zaken schrappen. Mede door het internet met zijn schat aan informatie, heb ik minder behoefte aan een televisiegids. Daarom heb iets opgezegd waar ik toch graag een compliment voor geef: de VARA-gids.

Het is een weekblad met veel informatie, columns en goed geschreven artikelen. 

Om de publieke omroep te steunen blijf ik wel tientjes-lid. Dat is tenminste iets. Gids-samenstellers: bedankt!

Vrijwillig

©lusi

Vrij om te willen, dat klinkt mooi. Vrijwilligerswerk, want daarvoor is het compliment van de dag, gaat men aan om diverse redenen. Je kunt daardoor ervaring opdoen die je weer verder brengt. Je kunt er anderen mee helpen. Je kunt er een goed gevoel aan overhouden. Elk bijgedragen steentje is er één en alle tesamen kunnen zij een stevig fundament leggen voor een sociale samenleving.
'The essence of being, is to be of service' las ik laatst. Daarin ligt de kiem voor het geluk. Probeer het maar. 

Kerstmuziek

Ik kan geen kerstsong meer horen. Nog een keer de rinkelbom en bellen en ik doe iets geks.
Oke, ik maak een uitzondering. Voor Christmas was a friend of mine. Fay Lovsky heeft het gemaakt. 
Fay, mijn complimenten!

Hars

Eerste kerstdag, dertien graden. Voor de winterhaters een prettige temperatuur, maar ik vind het een beetje vreemd. Waar is de knisperende kou? Februari is de koudste maand van het jaar, dus misschien komt het nog. In ieder geval zijn er in deze dagen veel kerstbomen en voor een aspect daarvan geef ik een complimentje: de geur van hars. Die vind ik zo heerlijk! Dit kleverige goedje wordt door naaldbomen geproduceerd wanneer de bast van een boom beschadigd is. Het vormt zo een bescherming tegen virussen en ongedierte. Hars wordt ook gebruikt om de (paarden)haren van strijkstokken stroever te maken. 
Fijne kerst allemaal!

Landgoed

©CvH

©CvH 

©CvH

©CvH

©CvH

©CvH

©CvH

©CvH

©CvH

©CvH

©CvH

©CvH

©CvH

©CvH

Een heel speciaal compliment geef ik het landgoed waarop ik drie jaar heb mogen wonen. Een landgoed met bosuiltjes, de wind om de grote dikke muren en de schaduwen van de grote plataan voor het raam.
Het bijbehorend park is prachtig aangelegd met bijzondere bomen. Alles harmonieert met elkaar, in kleur en vorm. Ik heb er genoten van de stilte van de nacht, van het zonlicht flonkerend in het water. Veel mooie dingen heb ik meegemaakt. Ik heb een veulen geboren zien worden, wat een onvergetelijke ervaring was. Vorige winter lag er ijs op de slotgracht en heb ik daar overheen gelopen. De omgeving heb ik verkend met vele mooie wandelingen.
De enige die op het landgoed achterblijft is mijn lapjeskat die daar begraven ligt. Zij mag daar altijd blijven...

Op een zomeravond keek ik naar buiten en naar de silhouetten van de bomen tegen een oranjeroze avondlucht. En het leek opeens of in de bomen een soort van Boeddha zat. Ik vond het zo'n mooi beeld dat ik het vastgelegd heb op de foto. De rust die Boeddha uitzendt staat gelijk voor de rust die het landgoed mij gegeven heeft. Mien Reurle, bedankt.

©CvH

Drop

Een complimentje voor de uitvinding van drop!
Drop is een typisch Europees snoepgoed, dat wordt gemaakt van het wortelsap van de zoethoutplant Glycyrrhiza glabra (vlinderbloemfamilie). De zuivere vorm heetblokdrop. De blokdrop wordt dan gebruikt als ingrediënt voor de snoepjes. Voor de smaak wordt suiker of een andere zoetstof toegevoegd en salmiak(ammoniumchloride). Vroeger bond men de drop met Arabische gom, tegenwoordig doet men dit meestal met zetmeel of gelatine. Toch wordt Arabische gom in kwaliteitsdrop nog steeds gebruikt.
Drop heeft door ammoniumchloride een zeer kenmerkende salmiaksmaak. Nederlanders zijn meestal drop gewend en eten het dan ook met smaak op. Deze smaak wordt echter niet door iedereen gewaardeerd, met name bij dubbelzoute drop. Iemand die geen drop is gewend kan daarom het beste met zoete drop beginnen. Ook is er likeur, Dropshot, met dropsmaak. Voornamelijk in Groot-Brittannië is er een dropstroop te koop voor pannenkoeken of als broodbeleg. Lijkt mij niets, maar het is maar wat je gewend bent.*

*Overgenomen uit Wikipedia

Opera

Van opera moet ik niks hebben. Van operette of musical trouwens ook niet. Telkens als het spannend of interessant wordt, gaat men zingen en dat heeft voor mij iets onnatuurlijks.

Maar wel een compliment voor het Opera House in Australië, want dat vind ik heel mooi.

Het plan om het Sydney Opera House aan de haven van Sydney te bouwen is ontstaan in 1955. Er werd een internationale architectuurwedstrijd voor uitgeschreven. Jørn Utzon won de wedstrijd met dit ontwerp, men zegt dat hij het ontwerp in 1 keer zonder meetlat of rekenmachine vanuit de hand heeft getekend. Utzon hield veel van zeilen. Dit gebouw zou zijn liefde voor de zeilsport symboliseren omdat de daken niet alleen op schelpen lijken, maar ook op de zeilen van een groot zeilschip.

Het dak bestaat uit 1.056.000 kleine tegeltjes in wit en grijs tinten, die speciaal uit Zweden geïmporteerd zijn. Deze tegeltjes zijn in een bepaald patroon neergelegd. Onder de tegels zitten ribben die aan elkaar zijn gemaakt met kabels met daar tussen een soort betonnen deksels. Bij de openingen van de schelpen zitten de ribben zonder tegels of beton, maar met glas eroverheen.

De daken zijn ook meteen de muren en staan op een platform. Er is een trap naar het platform en daar kan dan overheen worden gelopen. Ook kan er benedenlangs om het gebouw worden heen gelopen.

Bij de ingang van dit meer dan 1000 ruimtes bevattende bolwerk bevinden zich de monumentale trap en het voorplein. Hier worden openluchtfilms en gratis optredens gehouden.*

*Deels overgenomen uit Wikipedia

Kerrie

Een compliment voor mijn lievelingsspecerij en dat is kerrie. Nu is kerrie strikt genomen niet een specerij, maar een mengsel van allerlei ingrediënten  vermalen tot poeder. Onderaan dit verhaal staat een recept om het zelf eens te maken. Kerrie is er in vele soorten, van mild tot pittig. De smaak van kerrie komt het beste tot zijn recht als het kruidenmengsel eerst heet gebakken wordt met bijvoorbeeld fijngesneden ui, en daarna pas de groenten of het vlees toegevoegd worden.

Kerrie wordt vooral in India, Engeland, Pakistan, Maleisië, Suriname en Nederland gebruikt. De scherpste kerriemengsels uit India zijn afkomstig uit Madras en Kerala. In India wordt naast gele kerrie ook een rode kerrie gebruikt, waarbij de rode kleur afkomstig is van rode pepers. Over het algemeen geldt: hoe roder, hoe heter.

In supermarkten in Engeland en tegenwoordig ook steeds meer in Nederland zijn naast poeders ook kerriepasta's verkrijgbaar die de Indiase curry veel dichter benaderen. Een globale schaal van scherpteaanduidingen is: Mild, Curry, Madras, Vindaloo, Phall. De laatste twee worden voor ongetrainde westerlingen niet aanbevolen, maar ook een kerrie Madras zoals geserveerd in een Indiaas of Pakistaans restaurant is vele malen heter dan de potjes 'Madras'-poeder in de Nederlandse supermarkt. In Engeland zijn vooral in de omgeving van Birmingham de 'Balti'-gerechten populair, een Brits-Indiase specialiteit gekenmerkt door een vrije stijl en het ruime gebruik van verse korianderbladeren ('Mehti').

Ook in de Thaise keuken wordt kerrie gebruikt maar de meeste Thaise currygerechten (Thais: แกง; kaeng) zijn niet gemaakt met kerriepoeder maar van mengsels van verse kruiden en specerijen die zeer afwijken van de specerijen in de kerries van het Indisch subcontinent. Alleen de kaeng kari is vergelijkbaar en wordt in Thailand dan ook gezien als een Thaise adaptatie van een Indiase kerrie.

De meeste currygerechten in de Indonesische keuken zijn ook niet vergelijkbaar met de Indiase kerries. Ook hier zijn de ingrediënten meestentijds verse kruiden en specerijen. Maleisië kent meer gerechten waarin kerriepoeder wordt gebruikt, één en ander doordat er, vergeleken met Indonesië, verhoudingsgewijs veel mensen wonen van Indiase en Sri Lankese afkomst.

Japan en China (met name Hongkong) hebben hun eigen varianten op Indiase kerries. In deze currygerechten wordt Indiase kerriepoeder gekookt in een bouillon en daarna gebonden met bijvoorbeeld maiszetmeel.*

Zelf kerrie maken? Dat kan.

Hier is een recept, succes!

6 theelepels gemberpoeder6 t.l. korianderzaadjes
3 t.l. kardemomzaadjes 
3 t.l. kurkumazaadjes (poeder)
3 t.l. kruidnagel
½ t.l. gedroogde basilicum
½ t.l. cayennepeper

Mixen en verpulveren met een vijzel.

Opslaan in het donker in luchtdichte pot.

*Voor een deel overgenomen van Wikipedia

Webmaster

Vandaag een compliment voor de webmasters in de natuur: de spin. Arachnida, spinachtigen, wat een mooie naam. Arachne, ken je de naam nog uit de mythologie? Het verhaal ging zo: Arachne kon buitengewoon goed spinnen en weven. De godin Athena (Romeins: Minerva) kreeg daar lucht van en gaf haar les. Daardoor werden haar werken fabelachtig van schoonheid, en alle mensen bewonderden haar werken, en zeiden dat het wel te zien was dat ze les van een godin had gehad. Arachne ontkende dit echter – ook toen Athene zelf, vermomd, die opmerking maakte. Athene werd woedend door de hybris van het meisje, en daagde haar uit om het in een weefwedstrijd tegen haar op te nemen. Arachne won nota bene en de woede van Athene kende geen grenzen meer. Toen ze nog één draadje zag loszitten aan het werkstuk van Arachne trok ze het aan flarden. En nog was de woede van de godin niet bekoeld: ze zon op een manier om Arachne eens en vooral te straffen, zodat ze een afschrikwekkend voorbeeld zou worden voor alle hoogmoedige stervelingen. Arachne was daarvoor zo bang dat ze haar eigen leven nam om aan de straf te ontkomen, maar Athene wekte haar eenvoudigweg weer tot leven en veranderde haar in de spin die bij velen angst en afschuw opwekt, maar die wel altijd kunstig zou blijven weven. Zo verklaart de Griekse mythologie het ontstaan van het spinnenweb.

Als een spinneweb tot grotere ketens zou kunnen worden geweven, zou het een Boeing 747 tegen kunnen houden, zo sterk is het. Als klein meisje was ik erg bang voor spinnen. Mijn neefjes openden eens een luciferdoosje onder mijn neus, waar een vette bruine spin in zat. Lachen natuurlijk. Maar ik gilde het uit. Ik moest er niets van hebben.

Op een insectenbeurs die ik bezocht kon je een vogelspin op je hand laten zetten. Ik vatte moed, voelde nieuwsgierigheid en angst, liep er aarzelend op af. En deed het toch niet. Maar een paar jaar geleden paste ik zelf EFT (Emotional Freedom Technique) toe op mijn angst voor deze schepsels. Het werkte! Ik voelde vanaf dat moment geen fysieke reactie meer bij het zien van een spin. Ik begon ze te bestuderen en te waarderen. Sindsdien heb ik er veel gezien en soms gefotografeerd, van heel dichtbij. Hieronder een foto die ik nam van een 'tros' babyspinnetjes. Lekker krioelend, op zoek naar het leven. Klik er op voor een vergroting.

Ik vind ze niet meer eng. Een spin?... eight arms to love you!*

©CvH

*Voor een deel overgenomen uit Wikipedia