Herinnering

©Cieleke

Ik lijd een beetje aan bewaarzucht. Overal ligt wel wat. Kladjes met aantekeningen, steekwoorden voor grootse concepten. En als ik iets substantieels wil weggooien denk ik vaak na of ik er nog iemand anders een plezier mee kan doen. Dat zijn meestal mensen die ik nooit meer zie of zal zien, maar je weet maar nooit en het is toch zonde als...
Ik kan er niets aan doen, het zit in mijn genen. Mijn moeder bewaart alles uit zuinigheid. Mijn vader bewaarde documentatie over van alles in zijn leven. Vandaag kreeg ik uit die nalatenschap twee grote tassen vol brieven, foto's, krantenknipsels en kindertekeningen. Ansichtkaarten met kartelranden in het schier onleesbare handschrift van mijn vader. Rapporten uit onze kindertijd, verjaardagsversjes. Bedankbriefjes aan grootouders. Vertederend om terug te lezen.
Bedankt dat je dat bewaart hebt, papa. Het compliment van vandaag is voor zijn vrouw, die de moeite heeft genomen alles uit te zoeken en te rubriceren voor de kinderen. 

Attent

Vandaag zou mijn broer Jeroen jarig zijn. Helaas is hij overleden. 
Nu kreeg ik van een vriend van hem een mailtje. Daarin stonden herkenbare herinneringen aan hoe Jeroen in elkaar stak.
Ik was zo blij met die mail. Het is fijn als mensen aan iemand denken die er feitelijk niet meer is. 
Ik mailde hem terug om hem te bedanken en schreef dat vandaag de rumtaart ontbreekt, die Jeroen altijd maakte.


Joost mailde toen deze kostelijke herinnering terug:


Ja, die rumtaart, dat was zijn specialiteit.
We eindigden een keer een Nachtegalen-fietstocht aan de Jutfaseweg, en kregen daar grote punten rumtaart. "Er zit alleen slagroom, boter en suiker in, mensen. Verder geen calorieën."


Mijn complimenten voor je attente mail, Joost!

Herinnering

Het compliment van vandaag is voor mensen die andere mensen een geweldige herinnering bezorgen

Dit is Gerard. Gerard draagt zijn leven met verve. 

Gerard heeft een ingewikkeld leven, doorspekt met psychiatrie, medicijnen en regelingen.

Hij is slim en als je niet héél goed luistert onverstaanbaar.

Meestal zegt hij niks. Hij houdt van een praatje en van muziek.

Als begeleidster mocht ik met Gerard kennismaken. We gingen met een groep naar Spanje voor een week. Toen we aankwamen op het vliegveld van Alicante, begon het te regenen, stond er geen chauffeur voor ons klaar (zoals was afgesproken) en moesten we bellen, wachten, nog eens bellen en proberen onszelf een beetje te vermaken.

Een aantal mensen uit de groep werd ongerust en ongedurig van dat lange wachten. En dat slechte weer, daar had ook niemand op gerekend. In Spanje, daar scheen toch altijd de zon?

De sfeer werd er niet beter op toen ook de volgende bus niet voor ons bleek te zijn en het water nog steeds met bakken uit de hemel viel. Landerig hingen we rond.

Opeens klonk daar een enorme basstem die begon te zingen.

Ik keek om. Daar zat Gerard op zijn rollator tussen minstens dertig koffers. Hij lachte naar de grijze, natte wereld om hem heen. Regendruppels rolden over zijn gezicht, maar zijn ogen flonkerden en hij zong uit volle borst: "I'm singing in the rain, I'm singing in the rain".  Iedereen keek op van zijn zorgen en begon te grijnzen. 

Even later kwam onze bus.

Dank je wel, lieve Gerard.